Erzurum benim için sadece memleketim değil, bir spor markasıdır. Her kar tanesi, her dağ silueti, her buz kristali bana 2011’in o coşkulu kışını hatırlatır.

Erzurum’un 2029 Dünya Üniversiteler Kış Oyunları için yeniden aday olduğunu öğrendiğimde içimde iki duygu aynı anda belirdi: gurur ve soru işareti.

Gururlandım. Çünkü bu şehir, 2011’de dünyanın altından kalkamayacağı denilen bir organizasyonu alnının akıyla yaptı. O gün Palandöken’de yağan kar sadece pistleri değil, bu kentin özgüvenini de beyaza boyadı. Erzurum “biz yaparız” dedi ve yaptı.

Ama sonra durup düşündüm.

Aradan geçen bunca yılda biz o mirası ne kadar taşıyabildik?

Tesisler hâlâ ayakta ama ruhu ne durumda? Gençler o pistlere ne kadar erişebiliyor? Kış sporları Erzurum’da gerçekten yaygın mı, yoksa sadece büyük organizasyonlar geldiğinde mi hatırlanıyor?

2029 adaylığı bir afiş işi değildir. Bir basın açıklamasıyla, birkaç fotoğrafla olacak iş hiç değildir. Bu iş; üniversitelerin, spor kulüplerinin, yerel yönetimlerin, esnafın ve en önemlisi halkın gerçekten sürece dahil olmasıyla olur.

2011’de başardık çünkü şehir tek yürek olmuştu. Bugün o ruh var mı, işte asıl sorulması gereken bu.

Ben isterim ki Erzurum yeniden dünya sahnesine çıksın. İsterim ki Palandöken sadece kışın kayak yapılan bir yer değil, dört mevsim yaşayan bir spor merkezi olsun. İsterim ki bu şehir genç sporcular yetiştirsin, izleyen değil üreten olsun.

Ama şunu da açık açık söyleyeyim: Eğer bu adaylık sadece “bakın biz yine adayız” demek için yapılıyorsa, bu şehre iyilik değil, haksızlık olur.

2029, Erzurum için bir vitrin olabilir. Ama içi doluysa…

Yoksa kar eridiğinde geriye sadece boş pistler, eski hatıralar ve kaçırılmış bir fırsat kalır.

Erzurum’un potansiyeline inanıyorum. Ama artık lafa değil, samimiyete ihtiyacımız var.

Eğer bu şehir gerçekten hazırlanacaksa, ben de sonuna kadar arkasındayım. Ama hazırlık yoksa, alkış da yok.